Η πεποίθηση ότι η ιστορία εξελίσσεται μέσα από μια γραμμική και διαφανή αλληλουχία γεγονότων αποτελεί ίσως την πιο επιτυχημένη και απλοϊκή αυταπάτη του μοντερνισμού. Στην πραγματικότητα, το ιστορικό γίγνεσθαι βρίθει από συνωμοσίες που κάποτε θεωρήθηκαν παρανοϊκά σενάρια για να καταγραφούν τελικά ως αδιαμφισβήτητα γεγονότα: από τη «σκευωρία» του Κατιλίνα στην αρχαία Ρώμη, τη δράση των μυστικών εταιρειών στην Αναγέννηση και τη Φιλική Εταιρεία, μέχρι το σχέδιο Northwoods ή την υπόθεση Iran-Contra στον 20ό αιώνα.
Η ίδια η φύση των σύγχρονων πολιτευμάτων, τα οποία παρά το δημοκρατικό τους επίχρισμα παραμένουν δομικώς ολιγαρχικά, ευνοεί τη δημιουργία στενών «κύκλων» που λειτουργούν στο ημίφως. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η συνωμοσία δεν είναι η εξαίρεση, αλλά η οργανική μέθοδος διακυβέρνησης. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η υπόθεση Έπσταϊν δεν αποτελεί μια «ανωμαλία» του συστήματος, αλλά την πιο ακραία και αποκαλυπτική επιβεβαίωση της εγκληματικής φύσης ενός κατεστημένου που υπερβαίνει τα όρια της πολιτικής.
Η συγκρότηση της ολιγαρχίας
Το «σκάνδαλο» Έπσταϊν αναδεικνύει τη λειτουργία ενός υπερεθνικού διευθυντηρίου που δρα πέρα από τους εθνικούς θεσμούς και τους δημοκρατικούς κανόνες. Η συγκέντρωση της οικονομικής, πολιτικής και επικοινωνιακής ισχύος σε ελάχιστα χέρια επιτρέπει την επιβολή μιας επίσημης αλήθειας, η οποία συστηματικά αποσιωπά τις υπόγειες διαδρομές της εξουσίας. Η χρήση του όρου «συνωμοσιολογία» από τους κρατούντες μετατρέπεται σε εργαλείο ιδεολογικής καταστολής. Στόχος είναι να θωρακιστεί η ελίτ από την πολιτική κριτική και τον κοινωνικό έλεγχο, υποβαθμίζοντας κάθε αποκάλυψη που απειλεί τη συνοχή του συστήματος. Η ικανότητα αυτού του δικτύου να ελέγχει τις ψηφιακές πλατφόρμες και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης διασφαλίζει ότι οι αποκαλύψεις για τη δράση του κυκλώματος παραμένουν στο επίπεδο ενός τύποις «ροζ σκανδάλου» και δεν αγγίζουν τα πραγματικά «καυτά» γεγονότα και τη δομή εξουσίας που τα παρήγαγε.
Ταξική κυριαρχία και πολιτική εργαλειοποίηση
Η δράση του κυκλώματος αποτελεί την ωμή εφαρμογή μιας πολιτικής στρατηγικής που βασίζεται στην απόλυτη κυριαρχία επί των υπηκόων. Η εκμετάλλευση ευάλωτων ατόμων δεν αποτελεί απλώς ποινικό αδίκημα, αλλά μια πράξη επιβολής που υπογραμμίζει την ιεραρχική απόσταση μεταξύ της ολιγαρχίας και της υπόλοιπης κοινωνίας. Η ελίτ δεν αναγνωρίζει δικαιώματα σε όσους βρίσκονται εκτός του στενού της πυρήνα, μετατρέποντας τον άνθρωπο σε αναλώσιμο εργαλείο για την ικανοποίηση των αναγκών της και τη σύσφιξη των εσωτερικών της δεσμών μέσω του εκβιασμού και της συνενοχής. Αυτή η πολιτική πρακτική εγγράφεται σε μια μακρά παράδοση ολιγαρχικών καθεστώτων, όπου η κατοχή ισχύος συνεπάγεται την άρση κάθε ηθικού και πολιτικού περιορισμού.
Η διάβρωση του δικαίου και η θεσμική συγκάλυψη
Η πολιτική ουσία της υπόθεσης βρίσκεται στην εκκωφαντική αποτυχία –ή ηθελημένη αδράνεια– των δικαστικών και κρατικών μηχανισμών των ΗΠΑ και όχι μόνο. Η διασύνδεση του κυκλώματος με μυστικές υπηρεσίες, χρηματοπιστωτικά κέντρα και πολιτικά πρόσωπα πρώτης γραμμής αποδεικνύει ότι η ολιγαρχία λειτουργεί υπεράνω του νόμου. Οι λειτουργοί της Θέμιδος, στην περίπτωση αυτή, δεν λειτουργούν ως εγγυητές της νομιμότητας, αλλά ως ένας μηχανισμός εξομάλυνσης των κραδασμών που προκαλούν οι αποκαλύψεις. Η απόκρυψη ονομάτων από τα αρχεία του Έπσταϊν αποτελεί μια πράξη πολιτικής αυτοσυντήρησης του κατεστημένου, που αντιλαμβάνεται ότι η πλήρης διαφάνεια θα οδηγούσε σε μια μη διαχειρίσιμη κρίση νομιμοποίησης.
Τελικά η υπόθεση αυτή δεν είναι κάποιου τύπου παραλειπόμενο της ιστορίας, αλλά ο καθρέφτης του. Η ανάδειξη της αλήθειας και η αποδόμηση αυτών των κλειστών δικτύων δεν είναι απλώς μια νομική αναγκαιότητα, αλλά μια επιτακτική πολιτική απαίτηση για την αποκατάσταση του κοινωνικού ελέγχου και της δικαιοσύνης.
Διαβάστε επίσης:
Τζέφρι Έπσταϊν: Τι λένε οι περισσότερες από 1000 αναφορές στα αρχεία του για την Ελλάδα
ΜέΡΑ25 για αρχεία Έπσταϊν: Τα απόρρητα έγγραφα εκθέτουν το μνημονιακό κατεστημένο
Ντόναλντ Τραμπ: Χυδαία επίθεση σε δημοσιογράφο που τον ρώτησε για τον Έπσταϊν (βίντεο)
