Ο Σεπτέμβριος πλησιάζει, και μαζί του επιστρέφουν όχι μόνο τα σχολεία, οι λογαριασμοί και οι υγρασίες, αλλά και τα σενάρια πολιτικής ανάφλεξης – με επίκεντρο, ποιον άλλο, τον Αλέξη Τσίπρα. Θα επιστρέψει; Πότε; Με ποιους; Σε ποια πλατφόρμα; Και κυρίως: σε ποιο κοινό;
- Του Δημήτρη Δραγώγια
Το ερώτημα δεν είναι μόνο αν θα βρεθεί ξανά στην πολιτική σκηνή, αλλά ποια σκηνή θα είναι αυτή. Πίσω από τα ερωτήματα για τον timing, το format και την παραγωγή της ενδεχόμενης επιστροφής του, κρύβεται κάτι πιο ουσιαστικό: το κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ακόμη σφυγμό ή αν χρειάζεται μεταμόσχευση από νέο σώμα. Και το βασικότερο: αν η επιστροφή του Τσίπρα σηματοδοτεί τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα που θα μπορεί να ξεπεράσει δημοσκοπικά το ΠΑΣΟΚ ή απλώς να το φθείρει – ή, χειρότερα, να του χαρίσει μια παράταση ζωής ως το «λιγότερο ξενέρωτο» κόμμα της Κεντροαριστεράς.
Στο κυβερνητικό στρατόπεδο δεν ιδρώνει αυτί – ή τουλάχιστον έτσι λένε. Η επιστροφή Τσίπρα αντιμετωπίζεται με την ψυχραιμία που ένας σεναριογράφος βλέπει έναν παλιό πρωταγωνιστή να μπαίνει στο σετ χωρίς budget. Αντιθέτως, στο ΠΑΣΟΚ το κλίμα είναι πιο ηλεκτρισμένο. Γιατί μπορεί ο Ανδρουλάκης να αναβαθμίστηκε σε παίκτη σταθερότητας, αλλά ξέρει ότι μια δυναμική εμφάνιση του Τσίπρα –με ή χωρίς κόμμα– μπορεί να τον πετάξει από το κέντρο της πίστας.
Την ίδια ώρα, στα πιο «θεσμικά» σοκάκια της Αριστεράς, ο Σωκράτης Φάμελλος κάνει ό,τι μπορεί για να δείξει ότι δεν είναι «τοποτηρητής μέχρι νεωτέρας». Το κάνει με τροπολογίες, κοινές πρωτοβουλίες και κοινοβουλευτικά φλερτ με τη Νέα Αριστερά – η οποία, παρά τις προηγούμενες αποστάσεις της, δείχνει τώρα διάθεση για κοινό βηματισμό. Το μοτίβο επαναλαμβάνεται: 13η σύνταξη, ΟΠΕΚΕΠΕ, χρεώσεις ΑΤΜ. Κοινές κινήσεις σε κοινωνικά θέματα που μυρίζουν ψηφοφόρο.
Η Ξενογιαννακοπούλου, η Αχτσιόγλου και ο Γαβρήλος γράφουν τις τροπολογίες· η Πέρκα και ο Καλαματιανός κρατούν τις γραμμές επικοινωνίας. Και κάπως έτσι, οι πρώην «μαλωμένοι» της Αριστεράς αρχίζουν να συμπεριφέρονται σαν ζευγάρι που ξαναβρίσκεται στην ίδια παρέα και ξαφνικά μιλάνε ξανά, λες και δεν έγινε ποτέ το σκηνικό με τα ξεχασμένα γενέθλια.
Αλλά η μεγαλύτερη απειλή δεν έρχεται από τα αριστερά – έρχεται από τα δεξιά. Και έχει το όνομα του Αντώνη Σαμαρά. Ο πρώην Πρωθυπουργός ετοιμάζει τη δική του επιστροφή – όχι ακριβώς από τα αποδυτήρια, αλλά από ένα δωμάτιο γεμάτο εθνικά θέματα και παράπονα περί ηγετικού ελλείμματος. Αν τελικά το αποφασίσει, η παρουσία του θα τινάξει στον αέρα όχι απλώς τη ΝΔ, αλλά και την ευρύτερη γεωγραφία του συντηρητικού χώρου.
Μπροστά σε όλα αυτά, ο πολιτικός χάρτης μοιάζει έτοιμος για ανασχεδίαση. Στο ένα άκρο, η Κουμουνδούρου μετατρέπεται σε εκκολαπτήριο νέων συνεργασιών. Στο άλλο, ο Σαμαράς απειλεί να ξυπνήσει παλιά φαντάσματα. Και στη μέση, ο Ανδρουλάκης που μοιάζει όλο και περισσότερο με παίκτη σκακιού σε τραπέζι μπιλιάρδου.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η «σεναριολογία της διετίας» –όπως την ονομάζουν οι πιο νηφάλιοι αναλυτές– φτάνει στο τέλος της. Από εδώ και πέρα δεν υπάρχουν υποθέσεις. Μόνο κινήσεις. Ο Σεπτέμβριος δεν θα είναι απλώς πολιτικός· θα είναι δραματουργικός.
Όσοι λοιπόν έχουν ξεμείνει από προσδοκίες, καλό είναι να έχουν έτοιμο το τηλεκοντρόλ – γιατί το φθινόπωρο αυτό δεν θα γράψει ιστορία. Θα τη σκηνοθετήσει.
