Η κυβέρνηση θέλησε η ΔΕΘ να είναι η βιτρίνα της. Ανακοινώσεις για μέτρα στήριξης, εικόνα σταθερότητας, ένα αφήγημα «όλα υπό έλεγχο». Μόνο που λίγες μέρες αργότερα, η πραγματικότητα χτύπησε ξανά την πόρτα του Μαξίμου. Και αυτή τη φορά, δεν ήταν τα κοπάδια της ευλογιάς. Ήταν οι λίστες μαρτύρων της εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
του Δημήτρη Δραγώγια
Η αντιπολίτευση δεν μάσησε τα λόγια της: στις λίστες που κατέθεσε, ζητά να καταθέσει ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μαζί με τον στενό συνεργάτη του, Γιώργο Μυλωνάκη. Μια συμβολική κίνηση; Ναι. Μια πολιτική κίνηση με βαρύτητα; Διπλά ναι.
Γιατί άλλο είναι να λες «υπάρχει σκάνδαλο σε έναν οργανισμό», κι άλλο να λες «θέλω τον πρωθυπουργό στην εξεταστική». Το πρώτο αφορά έναν μηχανισμό του κράτους. Το δεύτερο αφορά το ίδιο το πολιτικό κέντρο.
Η απάντηση της Νέας Δημοκρατίας ήταν αποκαλυπτική: πρότεινε 74 μάρτυρες, όχι όμως τον πρωθυπουργό ή στελέχη του Μαξίμου. Αντίθετα, στη λίστα της μπήκαν ονόματα όπως του Γιώργου Ανωμερίτη και του Στέφανου Τζουμάκα, με θητεία στα τέλη της δεκαετίας του ’90.
Με λίγα λόγια: όταν η μπάλα καίει, καλύτερα να την πετάς στο παρελθόν. Το πολιτικό επιχείρημα είναι σαφές: «Δεν είναι μόνο δικό μας, είναι διαχρονικό». Η ειρωνεία είναι εξίσου σαφής: σε μια εξεταστική του 2025, η πλειοψηφία θέλει να ξεκινήσει τη συζήτηση από το 1998.
Ο Μυλωνάκης ως αδύναμος κρίκος
Για τον στενό συνεργάτη του πρωθυπουργού, η εξεταστική είναι ο χειρότερος εφιάλτης. Από τις ψιθύρους και τα δημοσιεύματα, περνάμε στην επίσημη κοινοβουλευτική διαδικασία. Κι εκεί, ακόμα κι αν δεν αποδειχθεί τίποτα εις βάρος του, η πολιτική ζημιά είναι δεδομένη: το όνομά του συνδέεται πλέον με σκάνδαλο, εξεταστική, μαρτυρίες.
Κι όσο ο ίδιος επιμένει ότι είναι «στοχοποίηση», τόσο η εικόνα ενός συνεργάτη-βαριδίου δυναμώνει. Και μαζί δυναμώνει η φθορά για το ίδιο το Μαξίμου.
Για τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η υπόθεση είναι δώρο. Μετά από χρόνια που οι εξεταστικές κατέληγαν σε ανούσιες κοκορομαχίες, τώρα υπάρχει πραγματικό πολιτικό κέρδος: να μπλέξεις τον ίδιο τον πρωθυπουργό σε ένα σκάνδαλο.
Αν καταθέσει, η εικόνα του ηγέτη που «δεν λογοδοτεί» κλονίζεται. Αν δεν καταθέσει, η εικόνα της συγκάλυψης μεγαλώνει. Σε κάθε περίπτωση, η αντιπολίτευση έχει να κερδίσει.
Η κυβέρνηση θέλησε να πλασάρει τη ΔΕΘ ως το πολιτικό της χαρτί. Όμως το χαρτί σκίζεται γρήγορα όταν πάνω του πέφτει η στάμπα «εξεταστική». Όσο κι αν ο πρωθυπουργός προσπάθησε να απορρίψει τα σενάρια αλλαγής ηγεσίας ως «επιστημονική φαντασία», η εικόνα ενός Μαξίμου που μπαίνει στην αρένα μιας εξεταστικής δεν συνάδει με σταθερότητα.
Είναι σαν να προσπαθείς να πουλήσεις το αφήγημα «καπετάνιος που οδηγεί το καράβι σε ήρεμα νερά» την ώρα που το πλήρωμα καλείται να καταθέσει για το ποιος τρύπησε τη γάστρα.
Το 1998 δεν σώζει το 2025
Το Μαξίμου μπορεί να βλέπει «συνασπισμούς αηδονιών» που στοχοποιούν τον υφυπουργό. Μπορεί να δείχνει προς το παρελθόν, φτάνοντας μέχρι τον Τζουμάκα. Όμως η πολιτική είναι παρόν. Και το παρόν λέει: εξεταστική επιτροπή, με τα κόμματα της αντιπολίτευσης να βάζουν στο κάδρο τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Η ιστορία δείχνει ότι, στην Ελλάδα, κανένα σκάνδαλο δεν κρίνεται μόνο στην ουσία του. Κρίνεται στο ποιος λερώνεται πολιτικά. Και αυτή τη φορά, το παιχνίδι δεν παίζεται στα χωράφια του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά στο ίδιο το Μαξίμου.
Διαβάστε επίσης:
Χάρης Δούκας: «Η Αθήνα αλλάζει με τη δύναμη της συμμετοχής των πολιτών»
