Ο Σάββας Ρομπόλης Ομότιμος Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου περιγράφει στη συζήτηση με τον Πάνο Χαρίτο, τις συνθήκες της ελληνικής οικονομίας. Εξηγεί γιατί δεν αποτυπώνεται στην καθημερινότητα των πολιτών η ευημερία των αριθμών της οικονομίας, αναφερόμενος στους γοργούς ρυθμούς επιδείνωσης του βιοτικού επίπεδου, το οποίο είναι αποτέλεσμα της κατανομής του παραγόμενου πλούτου μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, καθώς το βασικό πρόβλημα είναι η παραγωγή και η κατανομή των πόρων.
Περιέγραψε την άνιση κατανομή κεφαλαίου και πλούτου που αναδεικνύουν τα τελευταία στοιχεία της Eurostat και εμφανίζει την Ελλάδα να έχει τη φτωχότερη μεσαία τάξη στην Ευρώπη των 27, ενώ σχολίασε πως εδώ και δεκάδες χρόνια, συζητάμε για την ανάγκη αλλαγής του αναπτυξιακού μοντέλου και ακόμα δεν έχουμε οργανώσει ένα διαρκές παραγωγικό μοντέλο. Δεν υπάρχει παραγωγικό μοντέλο.
«Μείναμε σε αυτό που μας σπρώχνει η ευρωπαϊκή διεθνής συγκυρία με τον πιο άναρχο και σπάταλο τρόπο. Μείναμε στον τουρισμό και το Real Estate, όμως αυτό δεν είναι ένα βιώσιμο μοντέλο. Δεν μπορεί αυτή να είναι η βιομηχανία μας». Επισήμανε ότι το Δημόσιο χρέος, που σήμερα είναι 2,1 μονάδες χαμηλότερο από το 2010 (147,5% το 2010, 145,4% 2025) δεν αποτελεί οιωνό ευημερίας καθώς αριθμητικά το χρέος είναι 362,8 δις ευρώ (δηλαδή 32,5 δις περισσότερα από το 2010) και από το 2032 οι ετήσιες αποπληρωμές θα ανέλθουν από 5 ή 6 δις που είναι τώρα, σε 11+ δις κάθε χρόνο. Άρα τα δύσκολα είναι μπροστά.
Σε ότι αφορά το δημογραφικό, ανέφερε πως η κυβέρνηση θα πρέπει να δράσει άμεσα λαμβάνοντας μέτρα για να αποτρέψει τη μείωση του πληθυσμού. Η επιδοματική πολιτική δεν αποτελεί μέτρο στην κατεύθυνση αυτή σχολίασε και εκτίμησε πως το 2070 ο πληθυσμός στη χώρα θα είναι λιγότερος κατά 2 εκατομμύρια.
Τέλος σχολίασε το αδιέξοδο που κληρονομεί σήμερα στην ΕΕ το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο που εφαρμόστηκε από τις κυρίαρχες οικονομίες (Γερμανία- Γαλλία) και επιβλήθηκε ως υπόδειγμα εξυγίανσης των οικονομιών χωρών με μικρότερα μεγέθη. Το μοντέλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα υπερβολικά κέρδη για τους έχοντες -δηλαδή το κεφάλαιο – κοινωνικές ανισότητες, φτωχοποίηση κι ένα προβληματικό αναπτυξιακό παραγωγικό μοντέλο σε συνδυασμό με τα τεχνολογικά και αμυντικά δε-δομένα και υποδεικνύει την αναγκαιότητα μιας αλλαγής της οικονομικής αρχιτεκτονικής και της κοι-νωνικής πολιτικής.
Διαβάστε ακόμα
Σωτήρης Ρούσσος στο Press Point του nonpapers.gr – Η Μέση Ανατολή και ο πόλεμος στη Γάζα
