Αν πιστέψει κανείς την τρέχουσα ειδησεογραφία, ο ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει περισσότερο reality casting παρά πολιτικό κόμμα. Ο καθένας δοκιμάζει ρόλους: ο Τσίπρας ως ο σταρ που σκέφτεται το μεγάλο comeback, ο Φάμελλος ως ο μάνατζερ που προσπαθεί να τον κρατήσει με συμβόλαιο «εφ’ όρου ζωής», οι «σκληροί» ως επιτροπή κριτών που φωνάζουν «κόψε τον, δεν μας κάνει», και οι «πιστοί» ως το φανατικό κοινό που ανά πάσα στιγμή μπορεί να σηκώσει πανό με το πρόσωπο του Αλέξη τυπωμένο σε vintage pop art εκδοχή.
γράφει ο Δημήτρης Δραγώγιας
Ο Σωκράτης Φάμελλος, στην προσπάθειά του να δείξει πως δεν τρέχει τίποτα, έδωσε στην 89η ΔΕΘ μια παράσταση με τίτλο «Ο ΣΥΡΙΖΑ είμαι εγώ (αλλά και λίγο ο Αλέξης)». Κράτησε σφιχτά τον Τσίπρα στην αγκαλιά του – τόσο σφιχτά που αν δεν ήταν πολιτική σκηνή θα λέγαμε ότι πρόκειται για «συντροφικό στραγγαλισμό». Η στρατηγική είναι σαφής: να τον πνίξει στην αγάπη μέχρι να μην μπορεί να αναπνεύσει έξω από το κόμμα.
Μόνο που το κόμμα μοιάζει όλο και πιο πολύ με παλιά πολυκατοικία στη Νεάπολη: οι ένοικοι έχουν κουραστεί να πληρώνουν κοινόχρηστα, οι υδραυλικοί κάνουν πρόβες για καινούριο καζανάκι, και οι γείτονες τσακώνονται για το ποιος θα βάλει το όνομά του στο θυροτηλέφωνο.
Οι «σκληροί» θέλουν σύγκρουση και αίμα, οι «Τσιπρικοί» επιμένουν ότι το μέλλον έχει το πρόσωπο του αρχηγού που ξέρουν, και κάπου στη μέση οι βουλευτές προσπαθούν να καταλάβουν αν θα είναι στο ψηφοδέλτιο ή αν θα τους αφήσουν απέξω, μαζί με τα αδέσποτα της πολιτικής ζωής.
Ποιος θα παίξει τον ρόλο του επόμενου πρωταγωνιστή στην κεντροαριστερά;
Στην πραγματικότητα, το casus belli δεν είναι η ιδεολογία – είναι το κάστινγκ. Ποιος θα μείνει, ποιος θα φύγει, ποιος θα παίξει τον ρόλο του επόμενου πρωταγωνιστή στο έργο «Η Κεντροαριστερά ξαναγεννιέται (ή πεθαίνει στο ίδιο της το μπαλκόνι)».
Και κάπως έτσι, ενώ η χώρα ψάχνει τρόπους να βγει από τη μιζέρια της καθημερινότητας, η αξιωματική αντιπολίτευση μοιάζει με θίασο που διαφωνεί για το ποιος θα κρατάει το μικρόφωνο στο karaoke night.
Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν κερδίζει όποιος φωνάζει πιο δυνατά ή όποιος κρατάει πιο σφιχτά τον άλλον από τον λαιμό. Κερδίζει αυτός που μπορεί να στήσει μια ιστορία που πείθει και εμπνέει. Και όσο ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει στο μικρό του θέατρο σκιών, τόσο η κοινωνία αλλάζει κανάλι.
Ο Τσίπρας δεν είναι πια ο «Μεσσίας» που θα σώσει την Αριστερά, ούτε ο Φάμελλος ο «εκτελεστής» που θα τη θάψει. Αν έχουν κάτι κοινό, είναι ότι –είτε το θέλουν είτε όχι– θα μείνουν για πάντα δεμένοι στον ίδιο μύθο. Γιατί η ιστορία δεν γράφεται από εκείνους που διαλέγουν το κάστινγκ, αλλά από το κοινό που αποφασίζει αν θα χειροκροτήσει ή θα αποχωρήσει στη μέση της παράστασης.
